تبلیغات
من و .... باز خوده من - شبی.......

من و .... باز خوده من

بی تو بودن سخته اما من طاقت میارم

شبی.......

شبی از پشت یك تنهایی نمناك و بارانی،

تو را با لهجه ی گل های نیلوفر صدا كردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ

آرزوهایت دعا كردم

پس از یك جستجوی نقره ای

در كوچه های آبی احساس

تو را از بین گل هایی كه در تنهایی ام رویید،

با حسرت جدا كردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:

"دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها كردم"

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشم هایم را به روی اشكی از جنس غروبِ

ساكت و نارنجی خورشید واكردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا، شاید خطا كردم

و تو بی آنكه فكر غربت چشمان من باشی

نمی دانم كجا، تا كی، برای چه،

ولی رفتی و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یك قلب دریایی ترك برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاكستری گم شد

و گنجشكی كه هر روز از كنار پنجره

با مهربانی دانه برمی داشت

تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار كسی حس كرد من بی تو

تمام هستی ام از دست خواهد رفت

كسی حس كرد من بی تو

هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی كرد

كسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنكه می دانم تو هرگز یاد من را

با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد!

ببین كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

كسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:

"تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا كردم"

و من در حالتی مابین اشك و حسرت و تردید

كنار انتظاری كه بدون پاسخ و سرد است

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یك دل

میان غصه ای از جنس بغض كوچك یك ابر

نمی دانم چرا؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان، باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت

دعا كردم...




[ چهارشنبه 16 شهریور 1390 ] [ 05:42 ب.ظ ] [ niyaz ] [ نظرات() ]